شهر بازنه

آنانکه رفته اند کاری حسینی کرده اند و آنانکه مانده اند باید کاری زینبی کنند وگرنه یزیدی اند. < شمع>

امام حسین (ع) با خون خود درس بزرگی به همه ی انسانهای دنیا داد. درسی که اگر حضرت زینب( س) نبود در کربلا فراموش می شد. ولی جای تاسف بسیار دارد که در برخی از شهرها و روستا های کشورمان و در بین بسیاری از پیروان ایشان  در ظهر عاشورا و نهایت در غروب عاشورا امام حسین(ع) و یاران بزرگوار ایشان فراموش شده و تا محرمی دیگر یادی از ایشان نمی شود.

نمى‏توان از كربلاى حسین نوشت و در آن، از كار بزرگ زینبى یادى نكرد؛ چرا كه حادثه كربلا با نقش مكمّل و بى‏بدیل حضرت زینب‏(س) كامل مى‏شود. بزرگی  در این مورد مى‏گوید:

نمى‏توان از كربلاى حسین نوشت و در آن، از كار بزرگ زینبى یادى نكرد؛ چرا كه حادثه كربلا با نقش مكمّل و بى‏بدیل حضرت زینب‏(س) كامل مى‏شود. بزرگی در این مورد مى‏گوید:

"رسالت پیام از امروز عصر، آغاز مى‏شود. این رسالت بر دوش‌هاى ظریف یك زن، «زینب» - زنى كه مردانگى در ركاب او جوانمردى آموخته است و رسالت زینب دشوارتر و سنگین‏تر از رسالت برادرش. آنهایى كه گستاخى آن را دارند كه مرگ خویش را انتخاب كنند، تنها به یك انتخاب بزرگ دست زده‏اند؛ اما كار آنها كه از آن پس زنده مى‏مانند، دشوار است و سنگین. و زینب مانده است، كاروان اسیران در پى‏اش، و صف‌هاى دشمن تا افق در پیش راهش، و رسالت رساندن پیام برادر بر دوشش. وارد شهر مى‏شود، از صحنه بر مى‏گردد. آن باغ‏هاى سرخ شهادت را پشت سر گذاشته و از پیراهنش بوى گل‌هاى سرخ به مشام مى‏رسد. وارد شهر جنایت، پایتخت قدرت، پایتخت ستم و جلادى شده است؛ آرام و پیروز، سراپا افتخار؛ بر سر قدرت و قساوت، بر سر بردگان مزدور و جلادان و بردگان استعمار و استبداد فریاد مى‏زند: «سپاس خداوند را كه این همه كرامت و این همه عزت به خاندان ما عطا كرد، افتخار نبوت، افتخار شهادت...» اگر زینب پیام كربلا را به تاریخ باز نگوید، كربلا در تاریخ مى‏ماند."

بدون شك حضور حضرت زینب‏علیهاالسلام در كربلا به عنوان پیام رسان شهیدان، حیاتى‏ترین عنصر در ماندگارى «حماسه حسینى» است. اگر زینب نبود، كربلا در كربلا مى‏ماند و حماسه درخشان حسینى اسیر حصار زمان خود مى‏شد. حضرت زینب‏علیها السلام خود سرود حماسه‏اى بود كه درخشید و حماسه سترگ كربلا را در همه زمان‏ها سارى و جارى ساخت.

چقدر خوب می شد اگر  تنها بجای توصیف چگونگی قیام  امام حسین (ع)  کمی هم به چرایی قیام می پرداختیم و از خود می پرسیدیم اصلا امام حسین (ع) چرا قیام کرد؟چرا حاضر شد تمامی عزیزانش را از دست دهد؟

چرا ایشان و یاران بزرگوارشان حاضر شدند که زن و بچه هایشان در دست یزیدیان اسیر شوند؟ و بسیاری از چراهای دیگر ؟؟؟

"آنها كه تن به هر ذلتي مي‌دهند تا زنده بمانند، مرده‌هاي خاموش و پليد تاريخند و ببينيد آيا كساني كه سخاوتمندانه با حسين به قتلگاه خويش آمده‌اند ومرگ خويش را انتخاب كرده‌اند درحالي كه صدها گريزگاه آبرومندانه براي ماندنشان بود و صدها توجيه شرعي و ديني براي زنده ماندن شان بود توجيه و تاويل نكرده‌اند و مرده‌اند، اينها زنده هستند.
    آيا آنها كه براي ماندنشان تن به ذلت و پستي، رها كردن حسين و تحمل كردن يزيد دادند، كدام هنوز زنده‌اند هر كس زنده بودن را فقط در يك لش متحرك نمي‌بيند، زنده بودن و شاهد بودن حسين را با همه وجودش مي‌بيند، حس مي‌كند و مرگ كساني را كه به ذلتها تن داده‌اند تا زنده بمانند، مي‌بيند."

آری امام حسین (ع)  و یارانش شهید شدند تا شاهد ظلم و جهالت ، پلیدی ها و زشتی های یزیدیان نباشند . تا به ما بیاموزند که شهید قلب تاریخ است. وهمواره زنده است و زندگی می بخشد.